Frank is gitarist en speelt in een aantal bands. Als hij wordt gebeld door iemand die hem wil boeken, is geld een terugkerend issue. “We hebben maar een heel klein budget.” zeggen ze dan.
Inmiddels voelt Frank zijn kaken al verstrakken als hij dat zinnetje hoort. Altijd hetzelfde gedoe. Maar ja, wat doe je eraan?
Hij merkt dat hij zich minder betrokken voelt bij optredens die slecht betalen. Hij repeteert minder vooraf. Hij komt pas op het allerlaatste moment binnen. En dat zijn schoenen eigenlijk nodig gepoetst moeten worden…ach….
“Voor dit bedrag moeten ze niet zeuren”. Zo praat hij zijn gedrag goed voor zichzelf. Maar is dat wel zo eerlijk? Want de opdrachtgever is zich totaal niet bewust van Franks redenering. Maar blijft wel achter met de indruk dat Frank nou niet bepaald een professional is. En een slechte naam is natuurlijk het laatste dat je wilt.
Uiteindelijk heb je als creatieve ondernemer in dit geval 2 opties. Of je zegt “nee, voor dit bedrag doe ik het niet”. Of je gaat akkoord en zorgt er gewoon voor dat je je werk goed doet. Aan jou de keuze.
Maar als je ervoor kiest om “ja” te zeggen, neem dan ook verantwoordelijkheid voor die keuze. Dus geen half werk leveren. En niet gaan zitten mokken achteraf. Je hebt immers zelf ingestemd.
Bovendien plaats je jezelf door een klus wel te accepteren, maar vervolgens te klagen over de voorwaarden, in de positie van “slachtoffer”. En dat is een plek waar je nooit happy gaat worden. Want als je je machteloos voelt, kom je niet in actie. Blijf je waar je bent. En daar wilde je nu juist niet zijn.
Beter is het om (als er redenen voor je zijn om toch ja te zeggen, ondanks het lage honorarium) tegen jezelf te zeggen “ik kies er nu, op dit moment, in deze omstandigheden, voor om deze opdracht toch aan te nemen”. Dan doe je dat vanuit een gevoel van controle. En die actieve houding heb je nodig om te zorgen dat de volgende klus een beter betaalde gaat zijn.
Hoe reageer jij op de opmerking “We hebben maar een klein budget”? Je ervaring is welkom hieronder op mijn website.
Hallo Maaike,
Dank voor alweer een boeiende blog. Als beeldend kunstenaar maak ik vooral ‘vrij werk’ maar dat neemt niet weg dat ik het probleem herken. Hoe ga ik daarmee om?
Er zijn – helaas – mensen die altijd over de prijs beginnen, puur omdat ze op een koopje uit zijn. Daar heb ik twee antwoorden voor, als eerste: ‘Koop een grote poster en realiseer je dat daarvan vele 1000-en exemplaren gedrukt worden. Vermenigvuldig de prijs van die poster eens met een paar 1000 en vergelijk het eens met de prijs van een uniek werk van mijn hand. Zou je dan nog steeds die poster kopen?’ In mijn tweede reactie verwijs ik met een kwinkslag naar Rolls Royce waar men vroeger zei: ‘The quality will remain long after the price has been forgotten.’
Aan de andere kant zijn er ook mensen voor wie de prijs van mijn werk echt een obstakel is. Ik leg dan uit dat mijn werk scherp geprijsd is, dus dat die vast ligt. Maar als ze willen, kunnen ze gespreid betalen. Met de huidige rentestand kost me dan vrijwel niks. Bovendien kunnen mijn klanten als ambassadeur voor mij optreden. D.w.z. als ze een nieuwe klant bij mij aanbrengen, krijgen ze een percentage van die omzet. Niet het percentage van een professionele galerie – die doet er ook meer voor – maar toch zozeer de moeite waard, dat ze dat erg leuk vinden.
Ten slotte – maar dat heeft zich nog niet voorgedaan – kan ik mij voorstellen dat een koper in natura iets kan doen dat voor mij belangrijk is. Als we daar goede afspraken over kunnen maken, is er ook iets aan de prijs te doen. Kortom, je moet staan voor de waarde van je product, want die heb je er zelf in gelegd. Maar die waarde hoeft niet uitsluitend in geld te worden uitgedrukt. Gelukkig leven we in een tijd waarin steeds meer alternatieve economische vormen het licht zien.
Succes!
Wat goed, Maaike, en zo herkenbaar ook voor mijn klanten helaas.
Mooie blog, ik deel ‘m!
Dank je wel, Inge!
Hoi Maaike,
Dank voor je herkenbare blog. Ik zal je mijn reactie geven. Leuk trouwens dat je Ed Citroen in het zonnetje zet. Ed is een gewaardeerde collega en vriend van me.
Tja, “we hebben maar een klein budget”. Het is een bekende uitspraak en ja ik ben het met je eens dat je er voor de volle 100% tegenaan moet gaan en geen half werk moet leveren.
Het ligt voor mij op het gevoelsmatige vlak. Ik heb mijn prijzen en soms wijk ik daarvan af. Dit kan zijn, omdat het optreden kort van tevoren wordt geboekt en ik best graag wil spelen. Ook kan het zijn dat het optreden buiten de weekends is, waar waarschijnlijk niets voor in de plaats komt. En soms doe ik ook wel benefiet of semi benefiet optredens voor een goed doel, of zorgcentrum. En ten slotte kan het zo zijn, dat echt mijn doelgroep als publiek aanwezig is. Wanneer ik dan mijn kaartjes mag uitdelen en wat promotie mag maken, dan speel ik soms ook voor een lager tarief.
Samenvattend: het moet voor mij als een win:win voelen. Ik wil naar waarde worden geschat en aan de andere kant wil ik de klant niet het vel over de neus halen. Is dit het geval, dan hebben we een deal.
Succes met je blog
Hoi Arnoud,
Dank voor je reactie. Er zijn inderdaad allerlei nuances te maken. En streven naar een win-win situatie is altijd het fijnst natuurlijk.
Groeten, Maaike