Toen ik me, inmiddels ruim 10 jaar geleden, inschreef bij de KvK had ik geen idee waar ik aan begon. Ik dacht dat ik het wist. Ik had allerlei verwachtingen. Over vrijheid. Zelf mijn eigen uren kiezen. Werken op de manier die bij mij past. Geen baas die me zou vertellen wat en hoe.
In de praktijk ging het ietsje anders. In plaats van 1 baas, had ik er opeens een heleboel. Die allemaal van me verwachtten dat ik 24/7 voor ze klaar stond. Dat ik me aan zou passen aan hun tijden en wensen.
Ik voelde me gedwongen om iedereen tevreden te houden. De klant is immers koning. En voor mij 10 anderen. Van andere ondernemers hoorde ik vergelijkbare verhalen. Ik ging er dus van uit dat dat er nu eenmaal bij hoorde.
Flexibiliteit, dat was belangrijk. Bijna elke nieuwe opdrachtgever begon erover. Natuurlijk konden we vaste werktijden afspreken. Maar ik moest wel bereid zijn om daarvan af te wijken als het nodig was. En het was vaak nodig. Al snel ontdekte ik dat die flexibiliteit alleen van mijn kant moest komen. Als ik eens iets wilde verschuiven was dat altijd lastig. Het leidde tot een voortdurend gepuzzel met mijn agenda.
Ik probeerde zo goed mogelijk te plannen en iedereen tevreden te houden. Maar “vergat” daarbij rekening te houden met mijn eigen behoeftes. Toch weer “even” op en neer naar Amsterdam voor een overlegje. Prima, dan moet ik die subsidieaanvraag maar dit weekend afmaken. Dan maar niet naar die verjaardag. De wensen en belangen van anderen gingen altijd voor.
Op een gegeven moment realiseerde ik me dat het niet langer zo ging. Ik bracht meer tijd in treinen en bussen door dan in mijn bed. Ik at vaker een broodje onderweg dan een fatsoenlijke avondmaaltijd. En ik merkte dat ik nauwelijks meer wist waar mijn vrienden mee bezig waren. Het kon zo niet langer.
Ik begon veel duidelijker mijn grenzen aan te geven. In eerste instantie deed ik dat vooral zakelijk. Ik vertelde mijn opdrachtgevers op welke tijdstippen ik voor ze zou werken. En natuurlijk schoof ik nog wel eens wat. Of deed ik wat extra’s. Maar dat werd een speciale gunst. Niet iets waar ze recht op hadden.
Het mooie was: ook mijn inkomen veranderde positief. Ik stopte namelijk met werken voor veel te lage prijzen. Ik nam niet meer elke klus aan. En als een opdrachtgever iets extra’s wilde, dan was dat niet langer iets dat ik er dus voor niets bij deed. Maar ging ik in gesprek over een hoger honorarium.
Het bijzondere was dat ik merkte dat ik ook in andere situaties beter voor mezelf op begon te komen. Bijvoorbeeld bij mijn broertje, die regelmatig om hulp vroeg. En dan ook verwachtte dat ik acuut alles uit mijn handen liet vallen. Want hij had me nodig.
Welke parallellen zie jij tussen jouw ontwikkeling als ondernemer en je ontwikkeling op andere vlakken? Je reactie lees ik graag hieronder.
Heel herkenbaar. Prachtig geschreven en helemaal waar. Ik worstel er zelf nog steeds mee maar de parallel tussen zakelijk en prive is altijd duidelijk merkbaar. Zowel wanneer ik groei, als wanneer ik weer een beetje terugval in m’n oude gewoontes.