Een maand geleden kreeg ik het nieuws dat de door mij ingediende subsidie-aanvraag voor mijn debuutbundel is gehonoreerd. Heel fijn natuurlijk! Dat de bundel er komt stond al vast, maar deze auteurssubsidie is een vergoeding voor de vele schrijf-uren die ik er in gestoken heb.
Ik heb in mijn leven tientallen aanvragen geschreven voor anderen, coach nog steeds regelmatig makers bij hun aanvragen en las en beoordeelde ook nog eens honderden aanvragen als commissielid. En toch is zo’n eigen aanvraag anders.
Dat is ook niet gek. Ten eerste komt het natuurlijk veel dichterbij. Het gaat immers om MIJN werk. Mijn kunde en talent als dichter. Mijn EIGEN artistieke ideeën die door anderen kritisch worden bekeken. Het is een vorm van kwetsbaarheid die met weinig andere zaken te vergelijken valt.
Maar dat is niet het enige. Het gevaar bij een eigen aanvraag is dat je niet door hebt wat er niet staat, omdat het wel in je eigen hoofd zit. Maar je vergeet het op papier te zetten. Omdat het voor jou vanzelfsprekend is. Dat is iets dat me ook vaak opvalt als ik aanvragen van anderen beoordeel. Juist de voor de hand liggende zaken willen nog wel eens ontbreken.
In de lessen en trainingen die ik geef over het aanvragen van subsidies adviseer ik makers dan ook altijd om een meelezer te vragen. En dan het liefste iemand die niet betrokken is bij het project en er nog maar weinig van af weet. Zo iemand kan aangeven of je verhaal helder is en welke vragen er in hem op komen.
Natuurlijk kun je er ook voor kiezen om mij als meelezer te vragen. Ik lees je aanvraag (inclusief begroting) dan grondig. Eigenlijk precies zoals een commissielid dat doet. Het verschil is dat ik je uitgebreide feedback geef. Zo weet jij precies waar je nog aan mag schaven en wat er nog ontbreekt of onduidelijk is.
Interesse? Neem dan gerust contact met me op!
