Op een website zie ik een opdracht die mijn interesse wekt. Ik reageer erop en krijg al snel een uitnodiging voor een kennismaking. Het gesprek, met twee vertegenwoordigers van de organisatie, is nogal bijzonder. Soms lijkt het eerder op een werkoverleg tussen hen waar ik toevallig bij zit. Er blijken nog veel losse eindjes en de opdracht is qua omvang en qua planning wel heel anders als in de advertentie waarop ik reageerde.
Ze sluiten het gesprek af met de opmerking dat ze mij vast een aantal documenten zullen sturen om door te lezen. Of ik daarop wil reageren. Ik geef aan dat het voor mij wel belangrijk is dat er eerst een beslissing genomen wordt of ze met mij willen werken voordat ik aan de slag ga. Hun reactie: “we zien dit als een manier om meer gevoel te krijgen bij de kandidaten en hun expertise. Op basis daarvan beslissen we wie we uitnodigen voor een tweede gesprek”. Tja.
Als ik de mail met documenten krijg, met het vriendelijke verzoek binnen 3 dagen (inclusief weekend) te reageren, lees ik daarin ook een uitgebreidere omschrijving van de opdracht. Inclusief een budgetindicatie van 1000 euro. Het maakt de beslissing erg simpel. Ik mail dat ik voor een dergelijke klus minimaal het vier a vijfvoudige reken. Dit ligt zo ver af van wat zij willen bieden, dat ik me terugtrek.
Dat ik er met een potentiële opdrachtgever niet uit kom vanwege de prijs gebeurt vaker. Wat dat betreft hanteer ik het motto “als je nooit te horen krijgt dat je prijs te hoog is, is hij sowieso te laag”. Maar in dit geval vind ik vooral de omvangrijke sollicitatieprocedure in verhouding tot de klus storend.
Even plat gezegd: een opdracht met dit budget is voor mij iets dat ik even tussendoor doe. Ik ga er niet eerst twee gesprekken voor voeren en een stapel documenten doorlezen om vervolgens mijn feedback te geven. Dan ben ik namelijk al aan het werk, voordat de opdracht binnen is.
Uit mijn CV blijkt dat ik ruime ervaring heb met de werkzaamheden. Dat zou overtuigend genoeg moeten zijn. Ik ga geen gratis kennis weggeven onder het mom van “selectieprocedure”. Dat stadium ben ik inmiddels wel voorbij.
Wat zijn jouw ervaringen met omvangrijke selectieprocedures voor heel kleine opdrachten? Je reactie is welkom hieronder!
