Afgelopen jaar stond in het teken van het verschijnen van mijn eerste bundel. De periode ervoor was ik druk met subsidie aanvragen, overleg met mijn uitgever, redactie, sparren met de vormgever en het organiseren van de boekpresentatie.
Daarna volgde een periode met heel veel voordrachten. Ik heb inmiddels bijna alle provincies aangedaan (als je nog een tof literair podium voor me weet in Friesland, Drenthe of Zeeland, mail me!). En eigenlijk zit ik daar nog middenin, want ook de komende maanden staan er weer genoeg optredens gepland.
En toch voelt het of ik langzaam in een andere fase begin te raken. De euforie van “eindelijk mag mijn creatie de wereld in” ebt een beetje weg. De lancering heeft nog niet geleid tot recensies in de internationale pers en een miljoenendeal voor volgende bundels. Best jammer, maar dat had ik ook niet echt verwacht 😉
Er borrelen weer af en toe ideetjes boven voor nieuwe gedichten. Ik schrijf ze op, maar doe er nog niet echt iets mee. Dat komt vast wel weer. Tijdens een etentje laatst sprak één van mijn dichtersvrienden me bemoedigend toe. “De tweede bundel is altijd de lastigste”. Lekker dan.
Het voelt een beetje als een vacuüm, dit. Een lege ruimte tussen twee periodes van creatie. De focus mag nu liggen op voordragen en promotie. Wat er hierna komt weet ik nog niet. En dat is prima.
Je reactie is welkom hieronder!
