Toen ik vier weken geleden een mail verstuurde over de masterclass die ik wilde organiseren, kreeg ik een nogal onsympathieke reactie. Er stond eigenlijk niet veel meer in dan “Ruim 1200 euro omzet binnenhalen met 2,5 uur werk. Dat is wel erg makkelijk verdiend”.
Aanvankelijk wilde ik reageren. Ik wilde deze persoon uitleggen dat hij met zijn reactie de plank totaal mis sloeg. Dat hij blijkbaar niet snapte wat er allemaal komt kijken bij het organiseren van zo’n masterclass.
Ik ben er immers niet met 2,5 uur voor een groep staan. Ik moet ruim op tijd aanwezig zijn, de inhoud voorbereiden, hand-outs maken. Afspraken maken met de locatie. Mailings en webteksten schrijven voor de promotie. Inschrijvingen verwerken.
En dat zijn dan alleen nog maar de dingen die direct met zo’n masterclass samenhangen. Daarnaast besteed ik vele uren aan het schrijven van mijn artikelen en E-zines (om er daarmee voor te zorgen dat ik deelnemers krijg voor mijn trainingen en programma’s).
Ik lees boeken en bezoek zelf trainingen om op de hoogte te blijven van de nieuwste ontwikkelingen in mijn vakgebied, zodat ik mijn coachees van waardevolle informatie kan blijven voorzien. Ik ben actief in het onderhouden van mijn netwerk.
Zijn opmerking deed me denken aan de muzikanten die ik regelmatig coach. Zij krijgen vaak te horen dat 150 euro toch lekker betaald is “voor een uurtje spelen”. Door mensen die zich niet realiseren dat daar heel wat uren aan reizen, repeteren en studeren aan vooraf gaan.
Ook wilde ik hem vertellen dat dit nu precies is waar ondernemen over gaat. Soms loopt een training erg goed. Dan verdien ik er heel lekker mee. Maar het komt ook voor dat er maar een handjevol mensen mee doen. Dan ben ik al blij als ik uit de kosten kom.
Maar plotseling realiseerde ik me dat ik mezelf helemaal niet HOEF te verantwoorden. Want het feit dat deze persoon het nodig vindt om mij aan te spreken op het feit dat ik goed verdien, zegt helemaal niks over mij. En alles over hem.
In zijn ogen is het blijkbaar niet oké om veel te verdienen. Zijn mensen die dat voor elkaar krijgen per definitie slecht en verdienen ze hun geld over de rug van anderen. Grote onzin natuurlijk.
Er zijn zat voorbeelden van mensen die rijk zijn EN hele goede dingen doen. Denk maar aan Prince, van wie pas na zijn dood bekend werd hoeveel geld en tijd hij stak in talloze liefdadigheidsprojecten.
Juist deze masterclass was heel betaalbaar. Dat heb ik bewust gedaan, om veel mensen de gelegenheid te geven om mee te doen. Dat werkte. Ik kon zelfs extra tijdstippen bijboeken. Daardoor heb ik er zelf ook prima aan verdiend. Terwijl de deelnemers blij waren met een waardevolle masterclass voor een lage prijs. Lijkt me een win-win situatie.
Dit is ook de les die ik voor mezelf meeneem uit deze ervaring. Zo lang mijn klanten blij zijn met de dingen die ik doe, en vinden dat die hun prijs waard zijn, is het goed. Ik ben niemand een uitleg verschuldigd over hoeveel ik verdien.
Voel jij je wel eens schuldig als je goed verdiend met een opdracht of verkoop? Heb je het gevoel dat je je dan moet verantwoorden? Ik lees je ervaring graag hieronder.
Wat een rot opmerking! Het enige wat ik daarbij kan denken is die persoon snapt er echt helemaal niks van. Gelukkig heb je veel klanten die al je mails en workshops waarderen, en die snappen dat je dat geld dubbel en dwars verdiend!
Dank je wel, Elvire. Ik kan zulke opmerkingen gelukkig goed plaatsen. Het zegt alles over degene die ze maakt (die blijkbaar vind dat geld verdienen vooral moeite moet kosten) en niets over mij.
Het is in mijn geval eerder andersom. Dat ik er soms van baal dat ik niet meer vraag (lees: durf te vragen). Dat gaat gelukkig steeds beter, maar het blijft moeilijk, ondanks dat ik vind dat ik dat waard ben.
Ik heb wel eens iemand horen zeggen “als je nooit te horen krijgt dat je te duur bent, ben je te goedkoop”. Zit denk ik veel waarheid in…
Ik ben beeldend kunstenaar. Al 8 jaar zelfstandig zonder subsidie. Vaak moet ik me verantwoorden als ik ‘veel’ verdien. Zelfs naar mezelf toe vond ik het soms niet kloppen als ik een keer verdiende wat ik vond dat mijn werk waard was. Totdat ik door begon te krijgen dat ik met het geld dat ik verdien soms een langere tijd moet ‘uitzitten’ totdat er weer nieuwe inkomsten binnenkomen, dat ik ook mijn voor- en nawerk doe, communicatie met klanten heb, mijn netwerk moet onderhouden, mijn website en social media up to date moet hebben, en laten we het over de tijd die in bedrijfsadmin gaat zitten het niet eens hebben. O ja, ik heb ook een gezin te onderhouden, huur, een atelier en we moeten eten.
Ik heb alles bij elkaar op- en afgeteld bepaald geen groot inkomen.
Wat ik moeilijk vind, is dat opdrachtgevers niet altijd beseffen wat je werk inhoudt. Ik krijg vaak gewoon de opdracht niet omdat er een ander is die het goedkoper doet. Soms voor minder dan 10 euro per uur! Ik snap niet waar mijn conculega’s dan van kunnen leven? Ik vind dat goed werk – en dat lever ik- goed betaald moet worden. Maar tot het zover is, is het wel een struggle. En daar baal ik van.
Dank voor je reactie, Mick. Dat zijn inderdaad inzichten die je na verloop van tijd krijgt. En mensen die voor te lage prijzen werken, tja, die zijn er helaas in (te) veel beroepen. Maar als iedereen zijn best doet om de goedkoopste te zijn, werken we uiteindelijk allemaal voor niets 😉
Ja, heel herkenbaar, zeker dat schuldgevoel dat bij je opkomt als het eindelijk een keertje goed gaat en makkelijk verdiend is. Want laten we wel zijn…natuurlijk is de ene opdracht makkelijker verdienen dan de andere! Dat zou helemaal geen geheim moeten zijn.
Maar vergeet nooit hoeveel tijd en moeite het heeft gekost om zo ver te komen dat je uberhaupt een ´makkelijke opdracht´ hebt aangeboden gekregen en binnen gesleept.
Ik ben kunstschilder maar als ik mijn uurloon uitreken dan verdien ik nu ongeveer even veel als een ´gewone´ huisschilder. Alleen ik heb minder opdrachten dus moet ik in een minder aantal uren hetzelfde salaris bij elkaar krijgen. Ja, dan lijkt het opeens makkelijk verdiend als je na een halve dag schilderen een paar honderd euro afrekent. Niets is minder waar. Als ik alle energie en overuren in geld had moeten uitdrukken had ik nu allang een chateau in Frankrijk gehad. Maar zo makkelijk is het niet, voor niemand! Daarom zeg ik: respect voor mensen die hard werken en daarmee of daardoor dus veel verdienen! Daar hoef je je echt niet voor te schamen.
Ja, raar is dat he? Dat we onszelf wijs maken dat we pas recht hebben op een goede betaling als we heel hard gewerkt hebben. Dat we wel accepteren dat het voorkomt dat we heel hard werken voor bijna niets, maar dat we de incidentele gelukjes gevoelsmatig lastiger vinden. Maar je hebt helemaal gelijk, hoor. De ene keer gaat het makkelijker dan de andere en dat weten we allemaal.
Hoi Maaike,
Herkenbaar! Laatst werd ik gevraagd door een overheidsinstelling voor een fotoshoot van 5 uur werk. Ik offreerde €375,- ex en de persoon aan de andere kant van de lijn vond dat heel duur. De vorige week had ze dat nog door iemand laten doen voor €180,- incl. BTW. Na een zelfde soort uitleg heb de job gekregen. Fijn, maar leuk is anders. Ik vind jouw suggestie, Arnout wel een goede
Dat is nog een extra lastigheid inderdaad. Anderen die voor extreem lage prijzen werken. Probeer dan maar eens uit te leggen dat jij meer vraagt. Mooi dat het je gelukt is!
Hoi Maaike,
Bekende reactie. Laatst kreeg ik nog de opmerking “mijn advocaat verdient minder per uur”. Ik draai het vaak om. Stel ik maak muziek voor een feest met 100 mensen. Wanneer ik dan de reactie krijg dat € 150,- per uur toch mooi verdiend is vraag hoeveel men zou willen investeren (per gast) in goede live muziek.
Is dat € 1,50 per uur? Hier kun je nog geen kop koffie voor drinken. en als dat het is, dan is het prima. Dan moet men vooral iemand nemen die € 1,50 per gast per uur waard is.
Het gaat namelijk niet om mij maar om de waarde die ik bied voor degenen die mijn dienst afnemen.
Het is een kwestie van win:win denken zoals jezelf ook schrijft. Er zijn mensen die dat niet kunnen. Als de één wint, verliest ander. Wellicht iets voor een volgende masterclass: “Win:Win denken? een hele kunst!
Succes!
Dank voor je reactie, Arnoud. Het is inderdaad precies zo’n situatie. Een vergelijking die helemaal niet op gaat, want een advocaat verdient volgens mij geld voor elk uurtje terwijl je als musicus (of als trainer) ook te maken hebt met reistijd, voorbereiding etcetera. Ik denk ook dat je de spijker op zijn kop slaat met je opmerking over win-win denken. Mooi!