Waarom kunst maken zoveel meer is dan werk

Voordat ik als trainer en coach voor creatieve ondernemers werkte, gaf ik regelmatig poëzie-workshops op scholen. Daarom was ik gevraagd voor een workshop op een basisschool in Utrecht. Ze hadden een thema-week met allerlei activiteiten in het kader van leesbevordering. Mijn workshop was er daar één van. Die dag zou ook de wethouder langskomen met een cameraploeg van de lokale televisie.

Eén van de leerlingen die deelneemt aan mijn workshop is Hamid. Hij zit achterin en kijkt wat nukkig. Maar af en toe flapt hij er ineens een hele bijdehante opmerking uit. Ik kan er wel om lachen.

Al snel valt me op dat hij talent heeft. Hij kan goed uit de voeten met mijn opdrachten en de resultaten zijn verrassend. Dus als me na afloop gevraagd wordt om een leerling aan te wijzen die zijn gedicht, voor de camera, mag voorlezen aan de wethouder, noem ik zijn naam.

Hij kijkt verrast op. “Huh… ik?” “Ja, als je wilt tenminste. Lijkt je dat leuk? Dan ben je vanavond op TV!” zeg ik. Hij glundert, en laat even zijn stoere masker zakken. Dan herpakt hij zich en antwoord nonchalant: “Dat is goed, waarom ook niet”.

Tijdens de opname gedraagt Hamid zich voorbeeldig. Hij geeft de wethouder netjes een hand, neemt schuchter de complimenten in ontvangst en verontschuldigd zich daarna: “Ik moet nu gaan, ik heb zo weer les”.

Terwijl hij terugloopt naar zijn lokaal zijn de docenten verbaasd. “Wat heb je met hem gedaan? Zo beleefd heb ik hem nog nooit gezien. En dit is ook de eerste keer dat hij zelf zijn best doet om op tijd in de les te zijn”. Blijkbaar is Hamid normaal beslist geen makkelijke leerling. Totaal anders dan wat ik van hem gezien heb.

Tja, dat kan zomaar gebeuren. Als je voor het eerst het idee hebt dat je iets kunt. Dat je op een positieve manier benaderd wordt. Dat je je gezien voelt.

Het doet me denken aan het moment dat ik dat zelf voor het eerst ervoer. Ook voor mij had dat met schrijven te maken. Ik was 10 jaar en ging op bezoek bij een nieuwe basisschool. Op mijn vorige school voelde ik me nooit echt op mijn plek. Ik had weinig aansluiting bij mijn klasgenootjes. Ik was stil en een dromer. En ik werd altijd als laatste gekozen met gym…

Toen kwam ik in een nieuwe klas, en ik vond het doodeng. Al die nieuwe kinderen die elkaar allang kenden. Maar later die dag kregen we een schrijfopdracht, en het was alsof er iets in mij openging. Als vanzelf kwamen de woorden tevoorschijn, en al snel was mijn blad vol. En het tweede. En derde.

De juf had al snel gezien dat het mij makkelijk af ging en (veel belangrijker) dat ik er plezier in had. Ik mocht mijn verhaal voorlezen en kreeg applaus van de hele klas! Pas toen besefte ik dat ik iets bijzonders had gepresteerd. Want de verhalen van de andere kinderen waren kort en lang niet zo goed. Ik voelde, voor het eerst in mijn leven, dat ik iets kón.

Dat gevoel is nooit meer verdwenen.

Natuurlijk ben ik kritischer geworden. Niet alles wat ik schrijf is goed. En ik doe mijn best om mezelf steeds te verbeteren. Maar dat ik aanleg heb, daar twijfel ik nooit aan. Het is iets waar ik altijd op kan terugvallen.

Heb jij ook een bijzonder verhaal over hoe je voor het eerst iets bijzonders neerzette op creatief gebied? Je reactie is hieronder welkom.

4 gedachten over “Waarom kunst maken zoveel meer is dan werk

  1. Dirk - Geplaatst op

    Mooi ontroerend verhaal, Maaike, en herkenbaar. Het bewijst maar weer eens hoe belangrijk een andere kijk op mensen en dingen kan zijn en hoe nuttig het is je oordeel op te schorten.

    Reageren
  2. Sophie - Geplaatst op

    Hi Maaike,

    Wat een fijn verhaal om te lezen, het opent. Daar hou ik van!

    Mijn verhaal…ik komuit een creatieve familie. Vader schrijft, moeder tekent, zus zingt en schildert en broer fotografeert. Ik had dat niet – dacht ik. Tot ik in 2013, ik was toen 35, voor mijn opleiding een creative arts project moest doen en ik voor het eerst sinds lange tijd (ik denk zelfs sinds de middelbare school) weer tekenmaterialen in handen had. Intuitief ging ik te werk, mijn handen namen het als vanzelf over.

    Toen het mijn beurt was mijn creative arts te presenteren liet ik mijn creatie zien en er ging een lichte schok door de zaal. Ik merkte dat ik zelf ook schrok: het raakte iets ouds aan. Namelijk de opmerking van mijn tekenlerares van de middelbare school dat het niet goed was. Ik deed mijn verhaal erbij en ging weer zitten – feedback erop kreeg ik de volgende dag.

    Ik kwam de les binnen en het eerste dat mijn klasgenoten vroegen was of mijn tekening in de klas mocht staan. Ik was stomverbaasd en ging hem halen. Nog verbaasder was ik toen ik zag dat mensen uit andere klassen er speciaal naartoe kwamen om het nog een keer te bekijken. En om te horen dat mijn werk hen raakte, iets in hen opende.

    Nooit meer zal ik dat vergeten.

    Net als bij jou gaat schrijven me moeiteloos af, maar tekenen is voor mij nog vanzelfsprekender – ik ben een beelddenker. Door die creative arts heb ik een wezenlijk deel van mezelf hervonden, dat zich sindsdien alleen maar verder ontwikkelt. En nu combineer ik ze samen.
    Ik schrijf ook regelmatig over mijn creatieve pad op social media, waarmee anderen weer geinspireerd raken.

    Hoe het leven inderdaad ook loopt, dit is er altijd. Een grote bron van rust en geluk en levensvreugde!

    Lieve groet, Sophie

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Maaike van Steenis

Ontvang nu het gratis e-book

10 dingen die je vandaag nog kunt doen om je inkomsten te vergroten!

Als bonus ontvang je bovendien gratis waardevolle tips en inzichten die jou helpen een succesvol bedrijf te creëren. Je kunt je hiervoor altijd weer afmelden en je gegevens worden nooit aan derden verstrekt.