Alweer een aantal maanden terug werd ik benaderd door de organisatie van een groot ondernemers-event. De vraag was of ik een bijdrage aan het event wilde leveren. Workshops en lezingen geven doe ik regelmatig en met veel plezier, dus zo’n verzoek krijg ik graag. We maakten een afspraak om kennis te maken.
Tijdens dit gesprek wisselden we ideeën uit. Een workshop geven lag voor de hand. Ook opperde ik het idee om speedcoaching-sessies te doen. Bezoekers van het event konden dan aan het begin van de dag intekenen voor een gesprek van 10 minuten met mij, om hun ondernemersvragen te stellen. Vooral dat laatste idee werd enthousiast ontvangen. We spraken af dat ik een voorstel met kostenplaatje zou mailen.
Een week of 2 later kreeg ik een reactie op mijn voorstel. Helaas was er onvoldoende budget voor het totaalpakket. Ze wilden alleen een workshop. Jammer, maar dat kan ook natuurlijk.
Een maand voor het event zag ik op de site dat de speedcoaching nog steeds genoemd stond. Best apart, omdat het idee dus al van de baan was. Ik stuurde een mailtje om te vragen hoe dat zat en kreeg al snel een reactie. Het was een foutje. Een oude tekst die nog niet gewijzigd was. Ze hadden het meteen aangepast. Oké, kan gebeuren.
Maar 3 dagen voor het event viel mijn oog op een Facebookpost. Een andere workshopgever zou tijdens het event speedcoaching-sessies aanbieden. Precies op de manier die wij eerder hadden besproken. Mijn idee dus. Waarvoor ze niet wilden betalen. Maar dat een ander nu ging uitvoeren.
Opnieuw stuurde ik een mailtje met een vraag om opheldering. Wat de organisatie niet wist, is dat deze andere workshopgever een kennis van mij is. En ik inmiddels ook bij haar had geïnformeerd hoe dit tot stand was gekomen. Zij vertelde me dat het een verzoek van de organisatie was geweest. Zij hadden haar gevraagd of ze dit aan zou willen bieden. Voor niets. En zij had “ja” gezegd.
De volgende dag kreeg ik een reactie op mijn mail. Met excuses en een toelichting. Volgens hen zou mijn kennis zelf met dit idee zijn gekomen. Ik voelde het bloed naar mijn hoofd stijgen. Ze zaten me gewoon keihard voor te liegen!
Zelden heb ik me zo belazerd gevoeld. Dat ze niet bereid waren om mij te betalen voor speedcoaching en vervolgens een ander zo ver kregen om het gratis te doen, vind ik al een behoorlijk nare manier van zaken doen. Maar dat ze me vervolgens ook nog eens een onzin-verhaal vertellen over hoe het gegaan is, maakte me echt razend.
Direct schoten er allerlei wraak-scenario’s door mijn hoofd. Ik zou heel Facebook vol zetten met vervelende posts over dit event. Negatieve recensies geven. En vooral: op de dag van het event pas laten weten dat ik plotseling ziek geworden was en niet zou komen, zodat ze met een gat in het programma zouden zitten.
Ik moet toegeven dat ik elk van deze opties serieus heb overwogen. Ik ben ook maar een mens. Maar uiteindelijk bedacht ik me dat ik me daarmee feitelijk tot hun niveau zou verlagen. Namelijk door precies te doen wat me zo boos maakt aan hun manier van handelen. Liegen en de boel verdraaien.
En weet je wat? Zo wil ik niet zijn. Het druist in tegen waar ik als ondernemer voor wil staan. Duidelijke afspraken. Integriteit. Betrouwbaarheid. Maar ook: grenzen aangeven en zeggen waar het op staat als dat nodig is.
Ik heb dus diezelfde dag nog mijn deelname gecancelled. En ook heel duidelijk uitgelegd waarom. Omdat ik geen zaken wil doen met iemand die op zo’n manier met anderen om gaat. Omdat ik hierdoor het vertrouwen kwijt ben in een fijne samenwerking. Omdat ik mijn naam niet wil verbinden aan partijen die op zo’n respectloze manier te werk gaan.
Drastisch? Ja, best wel. Maar het voelde als de enige juiste beslissing. Nog steeds voel ik me pissig als ik eraan denk wat er is gebeurt. Maar ik ben wel trouw gebleven aan mijn eigen waarden. Ik heb misschien deze ronde verloren, maar ik heb wel mijn eigen spel gespeeld.
Heeft iemand wel eens een idee van jou gejat? Wat heb je toen gedaan? Je reactie is welkom hieronder op mijn website.
Goed van je dat je jouw deelname gecancelled hebt. Heeft die bekende van jou, die het wel gratis zou doen, dat ook gedaan? Als ik die bekende was geweest en het hele verhaal had gehoord, zou ik ook gecancelled hebben om ze af te leren om zo met mensen om te gaan.
Het gevoel ken ik wel, maar in mijn geval kan ik er niets mee. Ik heb mijn eigen kunststijl ontwikkeld om mij te kunnen onderscheiden van de massa. Dit is gelukt, want ik krijg veel leuke enthousiaste reacties op kunstbeurzen. Zo ook van een man op een kunstbeurs een paar jaar geleden. Mijn werk was uniek en verfrissend. Zoiets had hij nog nooit gezien en hij had al heel wat kunst gezien in zijn leven. Hij heeft een aantal foto’s gemaakt en zou deze rondsturen in zijn internationale netwerk. Ik heb hier nooit meer iets van gehoord.
Een hele tijd later liep ik met mijn dochter in de V&D en daar hing de nieuwe collectie van Desigual. Mijn dochter zei meteen: “Hé mama, jouw schilderij zit op die jurk.” En zo voelde dat ook voor mij. Het had zo mijn ontwerp kunnen zijn. Ik heb veel gegoogeld, maar kon de designer niet vinden. Ik heb een e-mail naar Desigual gestuurd met de vraag wie die designer is van die jurk, maar nooit een antwoord terug gehad. Ik zou erg graag willen weten hoe hij/zij op dat idee is gekomen. Ik vind de jurk erg mooi, het had tenslotte mijn ontwerp kunnen zijn, maar weiger om er een te kopen. Elke keer als ik die jurk zie, krijg ik dat rotgevoel weer. Ik zal nooit weten hoe het ontwerp tot stand is gekomen en mocht het idee afkomstig zijn van mijn schilderijen, dan zal ik er nooit een cent voor krijgen.
Wat een ervaring, Boukje! Mijn bekende heeft gewoon meegedaan. Is verder ook prima, hoor. Zij moet uiteraard haar eigen afweging maken.
Nou ik denk dat die meneer die de foto’s maakte gewoon de ontwerper was of trendwatcher van het merk. Hij kwam even wat ‘inspiratie’ opdoen op een kunstbeurs geeft een boel complimentjes (daar vallen mensen voor…als een blok). Volgende keer als iemand weer foto’s wil maken op een beurs of in je winkel, vraag eerst om zijn/haar visitekaartje of contactgegevens. Ik heb in het World Fashion Centre gewerkt (heel lang geleden) en daar mochten Chinezen dus gewoon niet naar binnen want die gingen gewoon alle etalages af van de showrooms om foto’s te maken! Drie keer raden waarom… aasgieren zijn het.
Wel een troost… creatieve mensen hebben gelukkig genoeg andere ideeën. Die aasgieren niet en moeten met zichzelf slapen ; )
Ik denk dat er vele vergelijkbare verhalen zullen zijn. Het is de nette mens tegenover schaamteloze.
Ik gaf al jaren een korte cursus op een grafisch lyceum als ondersteuning voor het examenjaar zodat ze handvatten kregen voor het presenteren van grafisch werk. Werd me, nadat ik eerst een verhaal moest aanhoren dat er mensen zomaar zonder ervaring voor de klas gezet worden, gevraagd om de docenten op te leiden om mijn lessen te kunnen gaan geven. Omdat de studenten het zo verschrikkelijk leuk vonden, wilde men het gaan inpassen in het curriculum. Ik kreeg een lijst wat ze allemaal wilde leren van me en of ik de docenten maar even een cursus wilde geven in mijn werkplaats. Ik vond het verzoek al niet zo erg geslaagd. Ik werk al 30 jaar als boekrestaurator en boekbinder en vind het vanuit die ervaring enorm leuk om les te geven aan leerlingen van 16-20 jaar. Met het geven van een cursus aan docenten maak ik mijzelf misbaar voor het grafisch lyceum en gaan er mensen lesgeven die niet ervaren zijn in het vak.
Ik had nee kunnen zeggen maar vond dat flauw omdat ik wel jaren lang werk van ze had gehad en degene die het mij vroeg als vriendin was gaan zien. Maar ik heb mij wel geïnformeerd wat ik voor zo’n op maat gemaakte cursus zou kunnen vragen en daar een offerte op gemaakt.
De offerte werd door de directie afgewezen op grond van een vergelijking met een standaard cursus handboekbinden bij een gemeentelijk gefinancierde instelling en een standaard cursus bij een collega van me.
Ik heb nog de moeite genomen om ze te wijzen op het verschil tussen confectie en maatwerk, maar ik heb de prijs niet aangepast. Wat bij mij achterbleef was een enorme verbazing. Wat moet je hier nou mee?
Ja, dat er veel van dit soort ervaringen zijn blijkt wel uit de ervaringen hier. Zeker jammer als het zo moet gaan.
Beste Maaike,
Ik maak dit al minder of meer levenslang mee. Ik word daar voor geïsoleerd zo dat ik het niet kan merken. Ik ben er langzamerhand achter gekomen dat het komt vanwege het Top-Down Denken. Mensen zijn zo sterk bezig met hun weg naar de Top die in principe ten koste van de ander gaat. Het gaat vaak om een er op of er onder. Het hele netwerken gaat er in principe om dat mensen voldoende ondergeschikten vinden voor wat moet dienen voor perfectie. Dus zo ben jij en wie creatief is veelal onderworpen.
Naast geld wat soms niet voldoende is, is tijd ook een groot gebrek.
Ik ben inmiddels steeds bezig met de vraag: hoe kan ik mijn intellectueel eigendom beschermen en hoe zorg ik er voor dat mensen zich zelf laten verwennen en desnoods mij daar voor onder druk te gaan zetten? Ondertussen ben ik er even eens mee bezig: hoe kan ik open en oprecht houden wat professioneel maar ook gewetensvol kan zijn.
Binnen al dit doorleven heb ik ook geleerd dat wij elkaar veel onbewust aan doen. Het Top-Down Denken dat zich zelf eeuwenlang heeft kunnen ontwikkelen doet zich zelf nog al voor met arrogantie of wat mensen doen om niet voor een goede gek gehouden te worden. Zo dat een ander er met je idee vandoor gaat. Het is in principe een discrepantie waar creatieve mensen mee zitten. Het enige dat er op zit is dat we op elkaar aan gaan sluiten en samen sterk worden. En ons zelf dan bewust zijn dat daar een goede communicatie voor nodig is.
Ik ben mij zelf bewust dat ik nog veel aan de zijlijn sta. De omslag die ik met elk Een-en-Ander mee wil (helpen) maken heb ik nog volop in ontwikkeling. En de wil om samen te werken wordt nog veelal gezien als zwakte en of het recht van overnemen. Dat voelt als stelen van mijn ziel en zaligheid. Om het zomaar te zeggen.
Beste Maaike, Jij zult er uit eindelijk wel raad op weten! Je bent zo heerlijk bij de tijd. Maar mensen die kwaad willen hou je niet zonder meer tegen. En dat moeten we allemaal nu en dan, hier en daar, hoe vluchtig dan ook, mee maken!
Allemaal veel succes met deze UITDAGING! En een heel vriendelijke groet,
Trudy
Hallo Trudy, dank voor je reactie. Ik probeer er zelf eerlijk gezegd op voorhand juist niet te veel mee bezig te zijn. Omdat ik geloof dat je nu eenmaal niet alles in regels kunt vangen en ik graag werk vanuit vertrouwen. Dat betekent dat je soms je neus stoor. Maar dat neem ik dan maar voor lief. En in dit soort gevallen (waar dit dus een voorbeeld van is) trek ik wel hele duidelijke grenzen. Dat dan weer wel.
Ik vind dat je het goed hebt aangepakt Maaike. Maar of ik die aanpak gekund had?
Ik heb iets vergelijkbaars meegemaakt. Maar dan met mijn bedrijfsnaam.
Afgelopen voorjaar kreeg ik opeens een pak met entreekaarten voor een kunst- en antiekbeurs in Rosmalen opgestuurd. Met MIJN bedrijfsnaam er op!
Ik was stomverbaasd, want ik had mij never nooit voor deze beurs opgegeven.
Toen ben ik op internet gaan kijken, en jawel hoor, er was nòg een “Art & Else”, maar dan met de toevoeging Maastricht.
Weer een week later kwam er een brief, die lag nog op het postkantoor waar ik toevallig ook boodschappen doe (Albert Heijn) De medewerkster wist mijn (bedrijfs)naam, en sprak mij er op aan. Het postbusnummer wat er op stond correspondeerde niet met mijn adres. Wat ze er mee moest. Of ik de brief persoonlijk aannam, of dat ik hem officieel weigerde. Dat laatste heb ik gedaan, retour afzender.
Weer een paar dagen later wéér een pakket voor die Art & Else Maastricht. Nu was ik het zat. Ik heb de contactpersoon gebeld, die toevallig Els heet (ik heet Else) De pakketten waren verkeerd opgestuurd, en of ik ze alsjeblieft retour wilde sturen. Ik heb haar laten merken dat ik niet erg blij was met de naamsverwarring, en dat ik als sinds 1994 geregistreerd sta met Art & Else bij de Kamer van Koophandel. Ze gaf aan dat haar bedrijfje 2 jaar geleden opgericht was, en dat ze pas door de verkeerd gestuurde pakketten mij ontdekt te hebben, terwijl de notaris die de akte van B.V. had opgemaakt het niet opgemerkt had. We baalden beiden van dit gebeuren.
Op de dagen van de beurs ben ik toch eens, nieuwsgierig geworden en “incognito”, naar de beurs gegaan. En ja hoor, raar om een mooi ingerichte stand te zien met je eigen naam er op, maar dan wel bij een vreemde. Omdat ze mij niet onsympathiek over kwam heb ik mijzelf aan haar en haar zakenpartner voorgesteld. We hebben toen een aardig gesprek gehad. We bleken allebei een andere schilderstijl en onderwerpkeuze te hebben. We vulden elkaar dus eerder aan dan dat we concurrenten waren.
Maanden later kwam er een aanbod van haar om op de volgende beurs een aantal van mijn werken mee te nemen en te tonen voor verkoop. Ik zat toen midden in een relatiecrisis, en reageerde wat later. Opeens was alle goodwill weg, en werd ik er zelfs van beschuldigd dat ik geen kopie van de Kamer van Koophandel had opgestuurd naar haar ter bewijs van de notaris. Lekkere zaak dus!
Omdat zij en haar zakenpartner een stuk meer bemiddeld zijn dan ik weet ik nu eigenlijk niet goed hoe ik het moet aanpakken. Ik sta in mijn recht als ik hun verantwoordelijk stel voor de naamsverwarring. (of hun notaris) Maar ik heb de tijd en de centen niet (en in een echtscheiding verwikkeld ook nog) om zoiets goed aan te kunnen pakken. Ik ben er nog niet uit…..
Hoi Else, dat lijkt me een lastige situatie! Te meer omdat er van beide kanten geen sprake is van opzet. Dit soort dingen kun je denk ik het beste overleggen met een jurist die echt in de materie zit. Ik weet wel een goeie als je daarmee geholpen bent. Leuke vent, en iemand die je rustig eens kunt bellen voor overleg zonder dat direct de meter gaat lopen. Mocht je zijn gegevens willen, stuur me dan een mailtje.
Heel herkenbaar. Zelf heb ik vroeger veel typetjes gedaan en daarmee ook lang mijn brood verdiend. Onder andere een obertje, dat ook vampier was. Mimend bood ik dan een hapje tomatenpuree aan. Leuk spanningsveld tussen dienstbaarheid en gruwelijk. Dat deed ik voor een bureau waarmee ik heb gekapt. Omdat dat bureau mij voorloog wilde ik niet meer voor hen werken. Blijkt een organisatie om mijn typetje te hebben gevraagd en heeft het bureau dat laten uitvoeren door iemand die dat hele spanningsveld niet begrepen had. Die heeft mensen vriendelijk lopen vragen of zij misschien een hapje tomatenpuree lustten. Daar heb ik alleen maar heel hard om gelachen.
Voor Kenwood moest ik eens hun keukenapparatuur promoten bij een importeur. ‘Gaf mijn bek een douw’ en flapte eruit “Would you like to have the best kitchen equipment for the lowest price? Ken Would!” Ik zag zo’n manager blij kijken en ‘een lampje ontsteken in zijn hoofd’. Niet heel veel later begonnen zij met de slogan “Would you? Kenwood!” Nooit een vergoeding voor gezien en maar zo gelaten, omdat daar toch geen tastbaar bewijs voor te leveren was en ik het de energie niet waard vond, afgezet tegen de geringe kans van slagen daartoe.
Hahaha, daar mag je dan inderdaad wel even om gniffelen! Je verhaal over de opmerking is lastiger inderdaad….daar kun je dan niks meer mee natuurlijk.
enkele jaren geleden werd ik benaderd door een kennis, beeldend kunstenaares.
Zij wilde mijn atelier zien en van alles weten hoe ik zaken doe.
Enkele weken later bleek het best een gezellig contact te zijn. Ik opperde een idee om samen een project te doen en gezamenlijk te presenteren. Mijn fantasie was grenzeloos en zij werd enthousiast om mee te doen. Nog geen twee weken later zag ik ons idee waarvan een leuk deel van mij was op internet verschijnen. Zij presenteerde het als haar werk op haar website en andere kunstsites.
Nadat ik haar daarop aansprak en vroeg waarom zij er alleen mee verder is gegaan beeindigde zij aprupt het gesprek met de opmerking dat het haar werk is en ik er niets mee te maken heb. Brutaal.
De zaak was te banaal en heb ik geen aangifte gedaan van ideeen diefstal. Maar in de toekomst zal ik afspraken schriftelijk vastleggen en gezamenlijk ondertekenen. Dus ik was behoorlijk naief.
Na onderzoek bleek zij vaker ideeen van anderen te gebruiken. Armzalig noem ik dat.
Dat is wel heel schaamteloos! Zeker als zo iemand het vaker doet, zal dat op den duur zich wel tegen haar keren lijkt me…
maybe…dit soort agressieve graaiers shopt overal
Goed artikel Maaike! Je hebt er verstandig aan gedaan om het op deze manier te benaderen en het netjes af te handelen in plaats van met modder te gooien of de organisatie terug te pakken door op het laatste moment te cancellen.
Het ergste is nog niet eens dat ze je idee afpakken om het iemand anders te laten doen, maar dat ze er vervolgens niet voor uit durven te komen en het glashard ontkennen. Zakendoen en ondernemen draait om eerlijkheid richting je klanten en medeondernemers. En als je dat niet kunt opbrengen, laat je je wel heel erg kennen.
Dank je wel, Michiel. Ben het helemaal met je eens. Ik geloof er dan toch maar in dat je uiteindelijk de klanten en partners krijgt die je verdient. IS ook wel een fijne gedachte als je zulke leuke klanten hebt als ik 🙂
Ja dat is de tijd waarin we leven, afspraken of contracten hebben geen waarde meer.
Ervaring is som van de gemaakte fouten. dus de vraag wat heb je verkeerd gedaan dat zoiets kon gebeuren.
Ik ben 75 jaar , ik geeft je het advies iedere nieuwe opdracht gever met een gezond wantrouwen
benaderen , vertrouwen is niet van zelf sprekend.
Dit heb ik geleerd dat ik werkzaam was in het bedrijfsleven, geloof me als ik zeg dat ik veel fouten heb gemaakt.
Vriendelijke groeten Jelle.
Dank voor je reactie, Jelle. Persoonlijk kies ik er ook wel voor om juist niet te wantrouwend te zijn. Dan nemen ze me namelijk veel meer af dan geld: mijn plezier in mijn werk. Groet, Maaike
Een opdracht gekregen om kunstenaars uit te nodigen voor een groot evenement in Eindhoven. De opdrachtgever had zelf op dat moment denk ik nog geen goede ideeën om zijn eigen doelen in te kunnen vullen. Dit gebeurde later wel en mij werd gevraagd de kunstenaars af te zeggen. Voor 2016 heb ik nee gezegd om nog aan het project te willen meewerken en kon ik zakelijk doorgeven waarom ik dat niet meer wilde, gaf me een goed gevoel.
Naast voorgaande krijg regelmatig de vraag of ik mij gratis wil inzetten voor een goed doel of een evenement en vaker nog of ik wil betalen om mee te mogen doen als kunstenaar. Het argument: mijn PR, staat goed op je CV etc. Als professoniele kunstenaar en docent zeg ik hierop altijd nee. Zodra mensen mij vragen om buiten mijn professie gratis iets te doen, zoals bijvoorbeeld werken voor de Dierenberscherming en/of collecteren voor een goed doel is het voor mij alleen maar een agendakwestie of ik ja of nee kan zeggen. Hiermee houd ik het helder voor mijzelf.
Gelukkig heb ik mij al regelmatig mogen bewijzen dat ik een ‘professional’ ben en krijg steeds vaker grotere betaalde opdrachten.
Fijn om te horen dat het jou steeds makkelijker af gaat, Rianne! Het is zeker heel slim om voor jezelf goed helder te hebben wat je waarom doet. Ik doe ook veel vrijwilligerswerk (op een heel ander gebied overigens) en het is voor mezelf helemaal duidelijk waarom ik dat doe en dat ik er niks mee verdien. Zo hou je het zuiver.
Heel herkenbaar! alleen hoe je ermee omgegaan bent is veel professioneler dan ik destijds.
Ik stelde aan een twijfelend bruidspaar voor ze te fotograferen op een gratis loveshoot. de bruidegom is een jeugdvriend van mij, de bruid kende ik niet. Het diee was: een uur fotograferen. Zondagochtend vroeg met laag zonnetje in het vondelpark. Heliumballonnen, picknick. evt. als er tijd over was door de amsterdamse straatjes slenteren, de bruggetjes, de oude huisjes. kortom: een romantische park/stad shoot.
Hij belde mij een paar dagen later op met de reden niet op mijn aanbod in te gaan. hij zou me te duur vinden (wilde graag de bruiloft voor elkaar krijgen met de inzet van al zijn vrienden) geld was blijkbaar het enige probleem. Hij had iemand gevonden die de bruiloft wilde fotograferen voor 450.
prima, even goed vrienden. Weer een paar weken later zag ik op FB de foto’s die ik in mijn hoofd had gehad: vondelpak, ballonnen, Amsterdamse straatjes met stoffig licht ENZ ENZ. Ik schrok me rot! ze hadden gewoon deze shoot met een andere fotograaf gedaan!
Nu komt het deel waar ik niet zo trots op ben: ik heb na een paar minuten de fotoshoot op FB ‘geliked’. Ik dacht: Tja, de ‘damage is done’, ‘Ik verzin gewoon ooit een nog beter idee en deel dit pas met ze als je akkoord hebben gegeven’ en ‘zo orgineel was het allemaal niet wat ik bedacht had, ik had alle ideeën ook gejat van wat ik op pinterest zie’.
Ik ben op de bruiloft geweest. ze hadden die dag 2 fotografen die duidelijk elkaar kenden en samenwerkten. Er werden meteen bedankkaarten uitgeprint om na het feest aan de gasten mee te geven, één fotograaf stond bij een fotobooth en één fotograaf stond op de dansvloer tijdens het feest. ik denk dat daar een flink prijskaartje aan gehangen heeft, maar ik kan me vergissen. Ik heb echt werkelijk waar niks gechecked bij niemand. Ik denk dat ik bang ben de ander in een lastige positie te krijgen (en misschien tegen me liegt) en het dus maar laat.
We hebben er nooit meer met 1 woord over gerept. Ik kom hem nog wel eens tegen op feestjes maar de vriendschap is bekoeld.
Ik zou wel willen weten hoe je klant voor je wint zonder je gehele trukendoos open te trekken. Soms heb ik het gevoel dat ik de klant moet prikkelen door leuke ideeën te spuien. Bedankt voor dit topic Maaike!
Wat een lastige situatie, Nina! Erg jammer inderdaad als dit effect heeft op je vriendschappen. Ik vind je reactie best begrijpelijk, hoor. Ik had ook echt wel en paar minder aardige gedachten. Je hebt je verder toch netjes gedragen? Dan is er niet zoveel aan de hand lijkt me.
Dankjewel voor je reactie!
Mijn idee gepikt?!
Ter gelegenheid van Rotterdam Culturele Hoofdstad heb ik ooit een festival bedacht en uiteraard helemaal uitgewerkt. Het festival stond in het teken van Kunst, Cultuur, Theater en muziek, het doel was een 3 daags festival voor kinderen en jongeren te organiseren, waarbij er 2 dagen verschillende workshops gevolgd konden worden en de laatste dag een spetterende presentatie/show zou worden opgevoerd. Vanuit mijn netwerk heb ik verschillende partijen zover gekregen dat zij gratis hun medewerking wilde verlenen aan het geven van de verschillende workshops. Voor de inhuur van apparatuur, podium etc. was er een begroting nodig die ik ook heb gemaakt. Echter kon ik als Marjolein geen subsidie aanvragen en moest ik op zoek gaan naar een samenwerkingspartner. Nadat ik verschillende partijen had benaderd die heel enthousiast reageerde op mijn concept en ook graag wilde samenwerken om het festival te doen slagen leek het erop dat het zou gaan lukken! Echter toen” het puntje bij het paaltje kwam” was de partij die graag wilde samenwerken niet langer geïnteresseerd in het festival? Ik heb toen besloten om het festival slechts te beperken tot 1 dag en via verschillende wegen (o.a. Opzoomermee en de werf Gemeente R-dam) heb ik het voor elkaar gekregen dat er een beperkt budget en materiaal beschikbaar was. Het is uiteindelijk een buurtfeest geworden waar verschillende bewoners een gezamenlijke maaltijd hebben genuttigd met een muzikale omlijsting. Het buurtfeest is met de hulp van vele vrijwilligers en verschillende ondernemers een groot succes geworden waar zelfs een stukje over in de Havenloods heeft gestaan! De organisatie die eerst heel enthousiast over mijn concept was heeft echter mijn originele concept (3 daags evenement met workshops voor jongeren) zelf uitgevoerd?! “Wat heb je geleerd spelende vrouw”: een concept moet je nooit in papiervorm bij iemand achter laten en nog belangrijker, plannen bijstellen en er toch 100% voor blijven gaan!
Ai, dat is ook pijnlijk. Een dure les… en heel erg onprofessioneel van de organisatie. Heb je ze daar nog op aangesproken trouwens?
Ik heb een aantal personen van die organisatie later wel gezien maar doen alsof je neus bloed is ook een kunst? Deze organisatie is niet lang hierna opgeheven: Karma is a Bitch denk ik maar 🙂 Ik heb er veel van geleerd, een harde maar duidelijke les die mij sterker heeft gemaakt.
That’s the spirit Marjolein!!!
beste Maaike,
inderdaad is het mij ook eens overkomen en mijn eerste reactie was gelijk die van jou. Het was ook een gevalletje dat een ander het voor niets deed. Maar na even tot tien te hebben geteld heb ik ook besloten de eer aan mijzelf te houden.
Het is ook nog eens zo dat als je daar en public kritiek op gaat geven, je dat niet in dank afgenomen wordt door eventuele toekomstige opdrachtgevers: die zijn dan bang dat je hen ook bekritiseerd bij het eerste de beste akkefietje.
Wel vraag ik mij af, dat als je er wel mee in de openbaarheid gaat, en het goed uitlegt wat er speelt, dat mensen wel weten dat je ergens voor staat, dat je die onzin gewoon niet pikt.
Het komt steeds vaker voor dat organisaties voor minder dan een dubbeltje op de eerste rang willen zitten; de budgetten gaan op aan dure (werk)lunches, en als je dan geld vraagt voor een foto beginnen ze te janken dat er geen budget voor is.
Dus wat ik een volgende keer doe…
Dank voor je reactie, Joep. Ik heb er bewust voor gekozen betreffende opdrachtgever niet te noemen. Ik ben er niet op uit om iemand zwart te maken. Mijn motivatie om me terug te trekken heb ik helder gemaakt naar de organisatie. Hopelijk voor beiden een leermoment (al moet ik zeggen dat ik er een hard hoofd in heb, hoor).
Super verhaal! Ik heb ook mijn normen en waarden en die zijn toegegeven nogal streng. Streng omdat ik mijn loopbaan als loonslaafje te vaak meemaakte dat de regels in het eigen voordeel werden geïnterpreteerd. Klant was geen koning, moest vooral betalen en verder niet klagen. Dat druiste in tegen mijn normen en waarden. Ik werd er ziek van. Daarom ben ik voor mijzelf begonnen, en zo transparant mogelijk zijn, zonder gedoe en kleine lettertjes met het belang van de klant voorop.
Ik dwaal af. In mijn beroep als fotograaf maakte ik mee dat iemand mij bij mijn lurven greep, want “kun je even wat foto’s maken van deze dames en die naar mij sturen.” Toen ik dat weigerde (ik verdien mijn geld met portretfotografie en weggeven is dus niet in mijn belang) kreeg ik een verongelijkt gezicht terug en vooral onbegrip. Er moest vooral gegund worden. Ze ging zelf maar met een smartphoontje aan de slag. Een verklarende mail later die avond leverde niets op. Nog steeds onbegrip.
Toen heb ik resoluut de banden met haar verbroken en haar en haar bedrijf op de zwarte lijst gezet. Geen klandizie = geen activiteit van mij en van haar kon ik dus niets meer verwachten. En ik paste mijn voorwaarden aan om dit soort fratsen te ondervangen. Een blog hiervan is te lezen op http://tinyurl.com/obat2yp
Dank voor je ervaring, Jan. Soms moet je je klant ook nog “opvoeden” lijkt het wel. Fijn dat jij jouw grenzen voor jezelf helder hebt kunnen formuleren.