Waarom het juist goed is om onrealistische doelen te stellen

WAARSCHUWING: dit bericht bevat waarschijnlijk meer superlatieven als een uur Martijn Krabbè tijdens een seizoen The Voice. En ze komen uit mijn tenen. Allemaal!

WOW! JUST: WOW!

Anderhalve maand geleden begon ik aan een voor mij totaal nieuw avontuur. Ik bedacht me hoe waanzinnig tof het zou zijn om met een hele grote groep kunstenaars en creatieve ondernemers de term “arme kunstenaar” definitief onderuit te halen. Gewoon, omdat we onszelf lang genoeg hebben wijsgemaakt dat kunst en geld niet samengaan. Omdat dat ook maar een aanname is. Omdat het tijd is dat we gaan geloven dat het anders kan. En ons daar ook naar gaan gedragen.

Zo ontstond de “Rijke Kunstenaars en creatieven 10-daagse”. Het gratis online event dat vorige week gestart is. 10 dagen lang opdrachten, inspiratie, tips en trucs voor ondernemers in de creatieve sector. En vooral ook heel veel lol, delen en verbinding.

Ik wilde mezelf een doel stellen. Een mega-super-ambitieus doel. Zo’n doel waarvan je zelf eigenlijk een beetje bang wordt. Omdat het totaal niet haalbaar voelt.

1000 deelnemers, dat lukt toch nooit. Waar moet ik die in vredesnaam vandaan halen? Maar ook: FUCK IT. Ik ga er wél voor. Wie ben ik om mezelf klein te houden? Dus mezelf met mijn luie reet uit mijn comfortzone gekickt.

Uiteindelijk zijn we de 10-daagse gestart met ruim 800 deelnemers. Nee, dat zijn er inderdaad geen 1000. Maar ik ben er toch aardig in de buurt gekomen. En dat terwijl ik mezelf expres een onrealistisch doel stelde. Ongelofelijk!

Ik voel me zo enorm, intens, overweldigend dankbaar hiervoor. Vooral omdat ik me realiseer dat ik dit alleen heb kunnen realiseren met de hulp van al die lieve, geweldige, betrokken, gemotiveerde deelnemers, vrienden en bekenden. Die mijn Facebookberichten hebben geliked. Die mijn mails hebben doorgestuurd. Die gingen tweeten, bloggen, mailen over mijn initiatief. Die anderen enthousiast hebben gemaakt.

Het besef dat ik het niet alleen hoef te doen. En dat raakt een heel gevoelig en kwetsbaar punt in mij. Ik, die zo’n beetje “zelf doen” zei voordat ze “mama” kon zeggen. Ik voel me gedragen door dit fantastische netwerk dat ik de afgelopen jaren om me heen heb gebouwd. Het klinkt misschien wat zwaar, maar ik zeg het toch maar. Ik heb dit echt als helend ervaren.

Mijn onovertroffen assistente Kim Suurmeijer die mij vol enthousiasme en geduld door alle technische uitdagingen heen loodste. Een heel tof aanbod van Antoynette Anema van www.kunstmarktplaats.nl om 3 advertentiepakketten te mogen weggeven onder de deelnemers. Mijn fantastische man die altijd achter me staat en begrijpt dat ik op dit soort momenten over weinig anders kan praten. En zeker ook de hartverwarmende en betrokken berichten in de Facebookgroep. Mensen die voor de start van de 10-daagse al aangaven dat ze blij en geïnspireerd waren.

Het voelde zo waanzinnig overweldigend. Ik stuiterde werkelijk waar alle kanten op. En tegelijkertijd had ik een diep vertrouwen dat dit mij en alle deelnemers enorm veel moois ging brengen. De dag voor de 10-daagse voelde ik me als een pijl in een boog die steeds verder naar achter getrokken werd. Klaar om met een enorme kracht afgeschoten te worden. Met maar 1 doel: raken.

Op dit moment is de 10-daagse in volle gang. En het is NOG veel toffer, inspirerender en heerlijker dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Ik ben ZO enorm trots op alle lieve, creatieve, oprechte en krachtige deelnemers. De stappen die ze zetten. Hoe ze elkaar ondersteunen. Dat ze zichzelf zo durven te laten zien. Dan weet ik weer waarom ik doe wat ik doe.

En dan is het helemaal niet erg dat ik mijn grote-fabeltastische-idiote doel niet gehaald heb. Want ik realiseer me dat ik zonder dat doel te stellen nooit zo ver zou zijn gekomen.

Shoot for the moon. Even if you miss you will land among the stars!

Welk absurd groot doel stel jij jezelf? En hoe ver ben je gekomen in het bereiken ervan? Je reactie is welkom hieronder op mijn website.